Ariketa posiblea

Lehenik eta behin, umearekin batera urduritasuna suposatzen duten egoeren zerrenda bat egingo dugu. Egoerak non,normalean umeak jendearekin gaizki bukatzen duen. Adibidez:



- Jantokian itxaroten egoten direnean
- Txango bat dutenean
- Ariketak zuzentzeko ilada itxaroten dutenean
- Azterketa bat dagoenean eta egiten duten bitartean
- Jolasten uzten ez diotenean
- Notak emateko orduan
- Autobusean aspertzen denean

Ondoren, egoera hauetan kanporatzen dituen jarrera desegokiak zergatik agertzen diren aztertuko dugu. Hau da, gogoeta bat egingo dugu. Aurretik aipatu dugun bezala, autokontrol gutxi daukate ume hauek eta bere buruarekin hitzegiteko zailtasunak aurkezten dituzte, beraz hemen gure laguntza behar-beharrezkoa da.

Orain zergatik jokatzen du era horretan pentsatu ostean hurrengo esaldia azaldu eta ulertarazi beharko diogu: “Arazoak ez edukitzeko modurik onena egoera arriskutsuak eta jostailu arriskutsuak ekiditzean datza”. Horretarako egoera bakoitzeko irtenbide bat bilatu beharko dugu. Irtenbide errealak eta egingarriak izan behar dira, zortzi urteko ume batek ulertu eta bideratu ahal dituenak.

Daniren kasua

Dani 8 urteko umea da. Bere guraso, bere aitaren gurasoekin eta bere arreba txikiarekin bizi da baserri batean. Txikitatik asko mugitu da eta lo gutxi egin du. Betidanik jostailuak apurtu ditu eta beste umeekin jolasteko orduan arazoak izaten ditu ez dituelako jolasen arauak betetzen (pazientzia gutxi bait dauka).

Danirentzat klasera joatea tormentu bat bilakatu da. Alde batetik, irakurketa zein idazmenean arazoak ditu, besteei baino gehiago kostatzen baitzaio. Glasean erraz galtzen du arreta, etxekolanak egitea ahazten du eta askotan ariketak amaitu gabe uzten ditu.

Beste alde batetik, ikaskideen aldetik bazterketa jasatzen du. Besteek jolasten duten bitartean Danik molestatu baino ez duela egiten diote. Gainera ez daki bere txanda itxoiten eta azkar haserretzen da. Jolas berberean ezin da denbora askorik egon, erraz aspertzen delako eta era oldarkorrean jokatzen du gehienetan.

Etxean gauzak ez daude askoz hobeto. Bere arreba txikiarekin (6 urte), ez da ondo konpontzen. Neskatoak negar egiten duen guztietan, amak Daniri ematen dio errua, zer gertatu den galdetu eta jakin gabe.

Aita beti dabil lanpetuta eta ez du bere semearen hazkuntza jarraitu, beraz, ama bakarrik sentitzen da. Aitonak eta amonak ere ez dute asko laguntzen, neskatoaren alde jartzen dira beti eta Dani ume “bihurria” baino ez dela uzte dute. Honez gain, amak semearen hezkuntzan huts egin duela diote.

Daniren aurtengo irakasleak bere jarrera ilusita erabaki du bere amarekin hitzegitea eta eskolako pedagogak Daniri froga batzuk egiten uzteko eskatzea. Ama esperantzak galduta dago eta onartu egiten ditu froga horiek.

Pedagogak irakasleak sumatzen zuena baieztatu du: Danik arreta nahasketa dauka hiperaktibitatearekin. Etxean tratamendu bimodala aukeratzea erabaki dute, hau da, botikak eta terapia psikologikoa batera lantzea.

Daniren familiak konpromisua hartu du eta eskolan zein terapian egiten dena jarraitu ez ezik, etxean ere landuko dute, haien parte-hartze aktiboa guztiz beharrezkoa baita.

Mikelen esperientzia

Mikel 4 urteko ume bat da garun paralisia daukana. Amak haurdun zegoenean rubiola izan zuen eta horregatik jaiotzatik dauka gaixotasun hau. Aurten, herriko ikastolara bidaliko dute gurasoek, bizitza integratu bat nahi dutelako beraien semarentzako. Hala eta guztiz ere, argi dago Mikel ez dela beste ume guztiak bezalakoa, berak gaixotasun nabarmen bat dauka eta horregatik, eskolan esku-hartze berezi bat egingo diote.

Mikeli eskolan hurrengo esku hartzea egingo zaio:

Eskolara iritsi aurretik, eskolaren eragina izan dezaketen ezaugarri pertsonal esanguratsuen balorazio bat egin beharko da, haurraren egoera ahalik eta hobekien ezagutzeko. Gero eskolatzea erabakiko da.

Eskolako esku-hartzean profesionalen arteko talde baten beharra dago (logopeda fisioterapeuta, laguntza-irakaslea…). Horrela, aditu bakoitzak bere ekarpena egin dezake haurraren gaitasun guztiak programa integratu eta global batetik bultzatzeko.
Ikastetxean oztopo asko daude garun paralisia daukaten umeentzako, horregatik egokitzapen batzuk egitea komenigarria izango litzakete. Adibidez:

- Oztopo fisikoak kentzea, teknologia baxuko baliabide materialen erabilera, idazteko, marrazteko, komunikatzeko, baliabide informatikoak erabiltzea. Hitz egiten ez duten ikasleen kasuan lagunduriko komukazio sistemak erabiltzea. Antolamenduzko konponbideak bilatzea eta baliabide pertsonalen laguntza.
- Curriculumeko zenbait eduki moldatu edo desagerraraz daitezke, hau da, curriculumaren egokitzapen esanguratsu bat egin daiteke. Ohiko proposamen hauek ordenagailu egokitu baten erabilerari buruzko edukiekin ordezkatzea. Ezin hitz egin dezaketen ikasleen kasuan ahozko adierazpenari dagozkion edukiak ezabatzea, horien ordez beste adierazteko bide batzuen ingurukoak sartuz: zeinuen hizkuntza, hizkuntza digitaleko ordenagailua…

Umearen arreta lantzeko teknikak ere badaude eta landu behar ditugu, adibidez ikaslea jarrera egoki batean dagoela, kontzentrazio estrategiak menperatzen erakutsiko zaio.

Garrantzitsua da bigarren mailakoa dena identifikatzen eta, begirada, arreta jarri behar duen objekturantz zuzentzen erakutsiko zaio, batez ere ahozko baliabideak erabiliz, laguntza fisikoak ezinbestekoak direnean erabiliko dira.

Haurrari ekintzetan inplikatzeko aukera emango zaio, pixkanaka arreta mailaren eskariak handituz eta arreta jartzearen prozesuaz kontziente izaten lagunduz. Ekintza bat aurerra eramateko ematen dituen pausu guztiak ozen errepikaraziko zaizkio. Azkenik, hobekuntza guztiez kontziente izaten lagunduko zaio, beti ere motibazioa lortzeko.

Aitorrekin musikaz gozatuko dugu

Aitorren egoera

Aitor hamaika urteko ume Bilbotarra da. Duela sei urte baino gehiago hiperaktibitatea zuela konturatu ziren. Bere gurasoak eta irakasleak hasiera batetik asko inplikatu ziren bere heziketa ezin hobea izan zedin. Eta lortu ere egin zuten, Aitorrek laguntza asko jasotzen du, motibatu egiten dute etengabe eta garrantzitsuena, lasaitasunez tratatzen dute urduri jarri gabe eta berarekin lasaitzeko teknikak erabiltzen dituzte.

Botikak ere hartzen ditu, metifenidatoa hartzen du duela hilabete pare batetik.

Ekintza

Aitorrekin musika lasaia entzungo dugu,bera bere burua kontrolatzen hasteko, musikaz gozatzeko eta bera lasaitzeko. Erlaxatzeko ariketa bat bezala izango da.

Erabiliko den estrategia

Aurkituko dugun oztoporik nagusiena arreta da. Beraz, hainbat teknika erabiliko ditugu bere arreta mantentzeko.

Ekintzaren prestaketa berarekin egin nahi dugu, berak ekintza berea sentitu dezan, musika bion artean aukeratu, non egingo dugun aukeratu… Une honetan, erabakiak hartzeko bere arreta ezinbestekoa izango dugu.

Ekintzak hiru saiotan banatuko ditugu:

1.saioa: berarekin bilduko gara, gure planteamendua azalduko diogu eta bere onarpena eta kolaborazioa bilatuko dugu.
2.saioa: ariketaren prestaketa egingo dugu.
3.saioa: musika entzungo dugun eguna da.

"El pequeño niño salvaje" bideoa

Artikulu honetan, "El pequeño niño salvaje" bideoaren laburpen eta komentario batzuk sartuko ditut. Hezkuntza munduan arituko garen guztiok egoera hau ezagutzea interesgarria iruditzen zaidalako. Zergatik? Arazoak (txikitatik animalia moduan bizi izan den haur bat gizarteratu behar da) suertatzen direnean, nola jokatu eta nola ez jokatu ikasteko.

Bideoaren hasieran, ehiztariak txakurrekin irtetzen dira umearen bila, baina umeak zerbait egiten dio txakurrari eta ihes egitea lortzen du. Hasierako eszena honetan iadanik umea animalia gisa tratatzen dutela ikusten da. Hala eta guztiz ere, laister harrapatzen dute Con-eko basoan 11-12 urteko haur bat, erdi gorra eta erdi mutua. Gehien garatua duen zentzua usaimena da, eta gero, gustua, ikusmena eta taktuak jarraitzen diote. Zaratarik handienaren aurrean ez du erreakzionatzen, baina bai ordea, norbaitek intxaur bat apurtzen duenean. Haurrak gorputzean 15 zikatriz ditu, gehienak animalien hainkadek sortuak. Hasiera batean, gor-mutuen ikastetxe batera eramaten dute, non beste haur batzuekin topo egin behar duen. Jendeak haur hau ikusteko nahia duenez, bisitak egiten dira jendeak ikusi ahal izateko. Hemen argi eta garbi ikus dezakegu haur hau ez dela ume bat bezala kontsideratzen, baizik eta “mono de feria” moduko zerbait izango balitz bezala tratatzen dutela.

Pixka bat geroago, gizon batek haur honen istorioa entzuten du eta asko interesatzen zaio; ondorioz, bere etxera eramaten du edukazio bat emateko. Haurra pixakanaka-pixakanaka soinuak entzuten doa eta Victor izena jartzen diote. “O” eta “U” hizkiak daramatzaten izenak entzuten ditu gehienbat. Agua, Leche… bezalako izenak errepikatzen dituzte bere aurrean. Umeari ariketa asko eginarazten dizkio gizonak eta horregatik “atake” ugari izaten ditu. Ariketak irudiak konparatzea, alfabetoko hizkiak ordenatzea… dira. Ariketa bat ondo burutzean, gizonak baso bete ur ematen dio haurrari sari moduan, ura asko gustatzen bait zaio.

Nik pelikula hau ikustean izugarrizko pena sentitu dut, ume horrek behar duen berotasuna eta maitasuna neronek emateko beharrizana sentitu dudalako. Honekin, haurraren autoestima jaistea besterik ez dute lortuko. Umearentzat oso gogorra izan behar da bere ohiko bizimodutik (basoan aske eta bakarrik) beste mundu oso ezberdin batera horrela igarotzea, eta hori nahikoa izango ez balitz, animalia edo laborategiko esperimentu bezala tratatzen dute.

Asko harritu nauena negarrarena izan da. Umea hezitzen denboraldi bat igaro ondoren, umeak negar egiten du zigor bezala gizonak logela ilunean sartzen duenean. Hezkuntza hau jaso baino lehen, umeak oihu egiten zuen eta esan bezala heziketa prozesu horretan, tristuraren sentimendua negarraren bidez adierazten hasten da, hau gizartean ikasi bait du.

Lehen esan bezala, ez zait egokia iruditzen umeari irakurtzen, idazten… irakastea, beste sentimendu batzuk garatu gabe dituenean, umearen alde afektiboaz gehiago kezkatu beharko lirateke. Pelikularen hasieran azaltzen dena oso gogorra iruditu zait, jendeak ordaindu egiten duenean umea ikusteko, zoologikoko animalia izango balitz bezala.

Amaitzeko, neskamearen papera garrantzitsua iruditu zait, galduta eta bakarrik sentitzen den mundu horretan neskamearen maitasuna sentitzen duelako haurrak eta hori medikuaren aldetik ere horrela izan beharko zen; aita bezala ere jokatu beharko lukeelako eta ez momentu oro mediku bezala.